Alle berichten van webbieTan

Van den Muijsenbergh

Lucia Geurts heeft de man van haar zus Maria, voor ons oom Kees van den Muijsenbergh, geïnterviewd en veel gesprekken met hem gevoerd. Oom Kees is weliswaar de oudste broer van ma Ans, maar wel jonger dan zij en de enige nog levende Van den Muijsenbergh (geboren in 1923) uit de generatie van onze ouders.

Dit alles is uitgemond is een prachtig boek, dat zij aan alle neven en nichten cadeau heeft gedaan.

Het boek heet:
Episoden uit een lang leven verteld door C.W.F.H. van den Muijsenbergh:
Maastrichtse jaren
King’s own Scottish borderer
Joegoslavië
Maria en de voorzienigheid
Redactie: Lucia M.J. Geurts
Probook, Utrecht, 2019

Voor ons is het natuurlijk extra leuk om nog iets te lezen over pa Hong. Op blz. 15 staat het volgende*:
‘Ik (oom Kees) kon ongestoord reizen naar Heerlen omdat ik niet in de ‘Arbeitseinsatz’ hoefde en ben, vreemd genoeg nooit aangehouden. Mijn vader had zijn leven lang last van zijn maag. Dat kwam door een virus. Ik had dat ook toen ik jong was. Ik ben toen onderzocht door Hong Tan (pa Hong), beginnend internist in Maastricht en bevriend met mijn zus Ans met wie hij later trouwde. Hong liet foto’s maken en het zag er “niet zo gunstig” uit volgens hem. Op grond daarvan kwam er op mijn ‘Aussweiss’ te staan dat ik niet in Duitsland hoefde te gaan werken. Later vertelde Hong dat de diagnose nep was, hij had foto’s van een ander gebruikt. Zo kon ik vrijelijk reizen naar Heerlen’
*met toestemming van Lucia Geurts hier overgenomen.

Ik kende dit verhaal niet, maar Lokje wel. Zij voegde er nog aan toe: hij heeft zo wel meer ‘jongens’ geholpen. Bijvoorbeeld van de familie Leek.

Pa Hong Al in 1947 een geëmancipeerd man

In dit filmpje krijgt pa Hong, die lekker lui ligt te lezen, wordt door ma Ans (in de witte jas van pa Hong) uit zijn stoel gehaald om de luierwas uit te spoelen en op te hangen.

Prachtig toch dat ze samen zo’n scenario bedachten. Of was het de gewone gang van zaken…..emancipatie in 1947! Lokje kijkt aandachtig toe.

Voor de Tannetjes: herkennen jullie de lectuurbak? Ja, hij is er nog steeds al lijkt het erop dat hij vroeger wat hoger op zijn poten stond. Ja wat wil je na zoveel jaren.

The Boen Hwan

Tussen de spullen van pa Hong uiteraard veel fotoboeken. Ik sloeg zo’n boek open. Het was uitgegeven in 1921. En op het titelblad stond niet pa’s naam maar die van The Boen Hwan, een studiegenoot uit Leiden van pa.

Het lijkt overigens geen huisadres!
Titel van het boek, 1921

Er is nog een oud bericht over The Boen Hwan, zijn vertrek in 1939 naar Indië met zijn vrouw Annie. Lees maar terug. Het adres in het boek is in Bandung. Volgens Tjoe Lan Lim-Ko had The Boen Hwan een advocatenkantoor in Surabaya, maar kwam zijn vrouw wel uit Bandung. Zou Boen Hwan zijn boeken verdeeld hebben onder zijn vrienden bij zijn vertrek? Heeft pa Hong het geleend? Was Boen Hwan ook een enthousiast amateurfotograaf? We zullen het wel nooit te weten komen

katholieke achtergrond

Ma Ans was van katholieke huize, wat wil je daar anders in het zuiden. Pa Hong wilde best katholiek worden, maar hij heeft eens verteld dat hij – toen hij bijgespijkerd werd in het katholieke geloof – als een van de eerste dingen, het ‘wees gegroet’ moest leren bidden. Daarop heeft hij gezegd: als dit het eerste is wat je moet leren van dit geloof, dan past dat niet bij mij. Hij is nooit katholiek geworden. Of het zo echt gebeurd is, weet ik niet, maar ik vind het wel een mooi verhaal.
Pa Hong liet ons ons katholieke geloof belijden. Aan tafel vroeger werd gebeden en op feestdagen zaten we vroeger allemaal in de kerk. Tot het aantal afvalligen begon te groeien.

Een kruisteken slaan deed je voor en na het gebed. Dat deed je met je rechterhand. Wat ik nou zo grappig vind is dat ma Ans een kruisteken slaat met haar linkerhand en dat Anki precies hetzelfde doet. Zo moeder, zo dochter. Pa Hong legde dit vast in onderstaande filmpjes.

Chinees nieuwjaar 2019

5 februari was het chinees nieuwjaar. Wij, kinderen Tan, kregen dan altijd van pa Hong geld in een rood zakje en mooie wensen in karakters op rood papier. En we maakten voor pa Hong een mooie kaart met alle mogelijke artistieke varianten van ‘Hok Lok Sioe’. Dat betekende voor ons gelukkig nieuwjaar.

Is Sepanjang, het ouderlijk huis van pa Hong wordt ieder jaar dit lentefeest gevierd met een rijk gedekt huisaltaar. Eerst wordt er gebeden en daarna wordt er feest gevierd o.a. met het opeten van de rijke dis.

het altaar in Sepanjang
een rijk gevulde dis
de rode wijn is erg rood omdat het limonade is, geen alcohol

Oom Tik

De jongste broer van pa Hong. Ze scheelden ruim een jaar in leeftijd. Pa Hong vertelde altijd met veel plezier over de stoute streken van oom Tik. Deze twee broers trokken veel met elkaar op. Hun oudste broer: oom Liong was een onbereikbare grote, sterke broer.

Jarenlang was er geen contact tussen de familie in Indonesia en ons hier in Nederland. Tot Enghwa en Flora (zijn eerste vrouw die later is overleden) in juni 1974 voorgoed naar Nederland kwam. Door hem werden de rimpels in de relatie tussen de families glad gestreken. Van Enghwa kreeg ik het postadres van oom Tik en vanaf dat moment heb ik met hem gecorrespondeerd tot hij overleed.

In 1978 gingen Lanny en ik samen naar Indonesia. Een bezoek aan de familie in Sepanjang hoorde daar natuurlijk bij. Wij hadden daar eigenlijk geen verwachtingen van. Wij kenden ze helemaal niet. Het werd een feest van herkenning. Zoveel trekken van pa Hong zagen we terug in zijn zussen en broers. Met name oom Tik. Hij leek zo sterk op pa Hong in het soort grappen die hij maakte, wat hij lekker vond, de dingen die hij deed (klagen over de muisjes en tegelijkertijd ook stukjes kaas voor ze neerleggen bijvoorbeeld). Hij woonde in Semarang (Jalan Kepodang 49) in een ruimte achter zijn bureau. Hij was baas van Lau Tjien in Semarang, denken wij. Wij logeerden ook in diezelfde ruimte. We bleven er een paar dagen, waarin we gefêteerd werden door de hele familie. En met name toen we oom Tik achter lieten, was het net alsof we onze vader daar achter lieten. Met een grote brok in mijn keel namen we afscheid. Zo vreselijk jammer dat hij zo ver weg woonde. Ik ben nog maar een keer terug geweest naar hem, samen met Frans. Weer dezelfde hartelijkheid en herkenning. In de jaren daarna wilde ik graag nog eens hem zien, maar hij was ondertussen met pensioen en verhuisd naar Surabaya en schreef: ‘als jij weer naar Indonesia komt, moet je maar langsgaan’. Hij wilde ons niet meer zien, nu zijn zelfstandige tijd voorbij was.

Bing en oom Tik, 1979
Anki en oom Tik 1978

Jaaaaa, dat heb ik ook nog, een foto met oom Tik, van een jaar eerder. We gingen met hem naar de vogeltjesmarkt omdat Lanny zo’n kooi mee naar huis wilde nemen.

zoon pa Hong naar Indonesia

In 1979, een jaar nadat Lanny en Anki voor het eerst kennis hadden gemaakt met de familie in Indonesië, ging Bing kennis maken. Dat was meteen een hele happening: eerste kennismaking met de zoon van Kian Hong.
Bing heeft als ‘zoon van’ bij het huisaltaar in het voorouderlijk huis met wierookstokjes zich gepresenteerd aan de voorvaderen. Een eer die zijn zussen het jaar daarvoor niet te beurt was gevallen.

De foto’s zijn afkomstig uit een foto album in Indonesia.

Bing begroet zijn voorvaderen
Bing, zoon van pa Hong

Chinese-English dictionary

Hoe bijzonder is dat! Dit boek hebben wij via een collega van Bing die in Maastricht heeft gewerkt weer in handen gekregen. Die collega had het boek gevonden in een tweedehands winkel en niet kunnen laten liggen.

Wij, kinderen Tan, gaven dit boek dus in 1986 aan pa Hong. En nu, december 2018 is het weer terug bij de familie. Hoe kan dat?

Hoe is dat boek daar gekomen? Bing en ik hebben alle spullen van pa Hong bekeken en zijn boeken met kasten en al zijn mee gegaan naar ons huis in Frankrijk. Dit boek heeft dus niet in een van die kasten gestaan. Maar hoe kan het in die tweedehands winkel terecht zijn gekomen. Wij hebben het niet verkocht (voor zover we weten); we hebben het ook niet weg gegooid. Een raadsel, maar hoe bijzonder dat het boek nu weer bij ons is.