Categoriearchief: muziek

muziek: pianoles

muziekschool Maastricht 1978/79

Dit is een rapport van pa Hong toen hij pianoles had op de Maastrichtse muziekschool. Hij is begonnen met pianoles nadat hij opgehouden was met vioolspelen. Ik denk omdat hij de hoge tonen niet meer goed hoorde. Maar wat een man: niet bij de pakken neerzitten maar een alternatief zoeken. Hij was op dat moment dus al begin 70.

commentaar Lokje:
Leuk dat rapport. Het is zeker zo dat hij hieraan begonnen is omdat hij niet meer goed hoorde en daardoor geen plezier meer beleefde aan het viool spelen.
De piano stond er altijd al.
Ik weet nog dat hij tegen mij (die al jaren piano speelde) zei dat pianospelen hem altijd nogal makkelijk leek in vergelijking tot viool spelen.
Je hoefde immers niet naar de juiste toon te zoeken. Hij voegde daaraan toe dat het met twee handen spelen en tegelijkertijd ook twee verschillende sleutels moeten lezen hem erg tegenviel.

commentaar Joesje:
Best wel een hoog cijfer! Ik vond zijn vioolspel van een hoog niveau.

Dat zegt wel wat, want Joes heeft zelf ook jarenlang viool gespeeld. Ik vind het dan weer zo jammer dat ik geen enkele herinnering heb aan de klank van het vioolspel van pa Hong. En dat terwijl hij thuis veel speelde en daar ook zijn trio en kwartet ontving en natuurlijk ‘Erbarme dich’ oefende in de vereenvoudigde versie van meneer Ghillis, zijn vioolleraar.

Speelde pa Hong al viool in Indië?

Het leek ons een onbeantwoordbare vraag geworden. Speelde pa Hong al viool toen hij nog in Sepanjang woonde of is hij er in Nederland pas mee begonnen in zijn studententijd.

Het antwoord blijkt heel eenvoudig te zijn. Neef Enghwa herinnert zich dat er een viool was in Sepanjang, Hij dacht dat oom Tik viool speelde.
Onze nicht Lian in Surabaya (onlangs 80 jaar geworden) beantwoordt deze vraag per whatsapp als volgt:
‘papi speelde viool en oom Tik fluit, maar we hebben het zelf nooit gehoord’.

Soms is het leven eenvoudiger dan je denkt 🙂

 

Muziek tussen China en Europa

Tussen de muziekboeken van pa Hong vond ik dit boek:

voorblad

 

tweede pagina
intro, pg 1 geschreven door S.S.Ying
tweede pagina intro van S.S. Ying
inhoudsopgave
eerste lied

In de introductie van S.S. Ying staat dat de muziek is geschreven voor viool. Er is sprake van twee delen. Ik denk dat dit deel 1 is. Er staan eerst negen Cantonese liederen in , dan drie ‘oude muziek’ en  tot slot drie Pekinese liederen.  In deel 2 zitten blijkbaar de liederen van Europese componisten, zoals Rameau, Bach, Beethoven, Verdi.

Knap he dat ik dit uit de Chinese inleiding heb kunnen destilleren. Ik zal het maar verklappen. De introductie is ook in het Frans, Engels en Duits.

Wie kan ons meer vertellen over dit boek? Uit welk jaar? Populair onder Chung Hwa Hui studenten? Of een individuele hobby van pa Hong?

Ik vind het mooi te zien dat pa Hong altijd heeft geprobeerd zijn twee werelden met elkaar te verbinden. Dat zal niet altijd makkelijk zijn geweest.

chinese dwarsfluit- afronding

en ja hoor, de dwarsfluit heeft inderdaad geen toevoegende waarde voor de collectie van het Museum voor Volkenkunde in Leiden.

Hier de mail:
“Dank voor Uw bericht. Ik heb Uw verhaal op de website bekeken en eerlijk gezegd was ik toen wel geneigd om de fluit van Pa Hong te accepteren voor de collectie.

Maar daarna ben ik in onze eigen collectie gaan zoeken, en het blijkt dat wij al drie Chinese dwarsfluiten in de collectie hebben, die er ongeveer hetzelfde uitzien als de fluit van Uw vader, met een randje van ivoor.

En omdat wij i.v.m. onze inmiddels overvolle depots heel erg selectief moeten zijn bij nieuwe verwervingen, kan ik om die reden de fluit helaas toch niet accepteren. Het spijt me!

Met vriendelijke groet,
drs. Francine Brinkgreve
Conservator Insulair Zuidoost- Azië
Curator Insular Southeast Asia”

Als er nog mensen zijn die willen weten of zij  items hebben die mogelijk interessant zijn voor opname in het museum kunnen ze contact opnemen met drs. Francine Brinkgreve via haar email of telefoonnummer: +31880042858 

chinese dwarsfluit

fluit1&2
de fluit (=donker) en de tekening erop.

Al zo lang ik mij kan herinneren was daar die houten fluit. Altijd aanwezig op het bureau van pa Hong. Pa Hong en muziek waren onlosmakelijk met elkaar verbonden. Altijd heeft hij zijn erhu gehad en altijd die fluit. Op een foto van zijn opa staat een aantal muziekvrienden, waarbij de erhu en de fluit niet ontbreken.

orkestopaTan
opa Tan Ban Bie speelt op de erhu

Wij denken dat hij de erhu en de fluit zelf meegebracht heeft uit Indië toen hij in 1927 naar Nederland kwam om in Leiden te studeren. Nooit verder naar gevraagd. Die instrumenten waren er gewoon.

Pa Hong heeft – voor zover ik weer – zelf niet op de erhu en fluit gespeeld. Hij heeft de erhu (een strijkinstrument) ingeruild voor een viool, waar hij zijn hele verdere leven op heeft gespeeld: strijktrio’s en –kwartetten hebben veelvuldig bij ons thuis geoefend. Meneer Ghyllis, de vioolleraar was een begrip in de familie.

Pa Hong vertelde over de Chinese dwarsfluit dat je met je vingers niet alle gaten kon dichtmaken en dat een gat werd bedekt met een blaadje, zodat het toch niet helemaal dicht zat. Het fijne weet ik duidelijk niet meer. Hij vertaalde de Chinese fluit naar de westerse wereld waar hij in terecht was gekomen en koos voor mij, de vierde dochter, de dwarsfluit, omdat je daarvoor echt van die ‘mooie dunne vingers’ moest hebben.Toen ik ging studeren heb ik die fluit – ik was immers de fluitiste uit de familie- meegekregen van pa Hong.

Contact opgenomen met museum Volkenkunde in Leiden met de vraag of zij interesse hebben in het instrument. Zo blijft nog wat cultuur geconcentreerd behouden. Past ook mooi bij de collectie die zij beheren van het CIHC, maar ik heb het idee dat de fluit te gewoon is en er te weinig over bekend is. Jammer.