branch isignia bijna definitief

Ik had aan Winfried (zoon van een broer van ma Ans) gevraagd zijn vader te vragen of hij wist of het speldje van zijn jongere broer geweest kon zijn: oom Walter. Hij heeft in het leger gezeten als tankcommandant in het buitenland.

Maar helaas is dit zijn antwoord:
“Jij had van mij nog een antwoord tegoed op jouw mail van 22 september. Ik was in Washington en pas weer vandaag in Goirle. Ik heb het Pa gevraagd maar die had zelf het speldje nooit gezien. Ik las inmiddels op de website dat het een speldje van het US Signal Corps is en heb dat aan Pa verteld en gevraagd of oom Walter onderdeel van dat Corps is geweest. Dat was niet het geval. Oom Walter was tankcommandant en behoorde tot het Nederlandse Korps Mariniers. Hij heeft wel in Amerika in Camp Lejeune een opleiding gehad. Maar, voorzover Pa weet, nimmer tot het US Signal Corps behoord. Wel had tante Wil [oudste zus ma Ans] een tijdje een verhouding met een Amerikaanse kolonel die bij het Militair Gerechtshof een baan had. Het speldje zou op die manier in het bezit van jouw vader gekomen kunnen zijn. Ook tante Paula [een jaar oudere zus van ma Ans] had, zo begrijp ik, een paar Amerikaanse vriendjes voor zover Pa dat weet. Hij was in die periode immers zelf in het Engelse leger en niet in het land.

Tot slot zou het speldje aan jouw vader gegeven kunnen zijn door een dankbare patiënt. Is daar iets van bekend?

Pa kan zich niet herinneren of er wellicht vrienden van jouw ouders, Maastrichtse jongens, dienst bij het Signal Corps genomen hebben.

Wij kunnen dan ook, met spijt, geen bijdrage aan de oplossing van het ‘insigne mysterie’ geven.”

Het ministerie van Defensie adviseerde ons eens te gaan informeren bij de bron:  het US Signal Corps. Ik zal daar een brief naar toe sturen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *