chinese dwarsfluit

fluit1&2
de fluit (=donker) en de tekening erop.

Al zo lang ik mij kan herinneren was daar die houten fluit. Altijd aanwezig op het bureau van pa Hong. Pa Hong en muziek waren onlosmakelijk met elkaar verbonden. Altijd heeft hij zijn erhu gehad en altijd die fluit. Op een foto van zijn opa staat een aantal muziekvrienden, waarbij de erhu en de fluit niet ontbreken.

orkestopaTan
opa Tan Ban Bie speelt op de erhu

Wij denken dat hij de erhu en de fluit zelf meegebracht heeft uit Indië toen hij in 1927 naar Nederland kwam om in Leiden te studeren. Nooit verder naar gevraagd. Die instrumenten waren er gewoon.

Pa Hong heeft – voor zover ik weer – zelf niet op de erhu en fluit gespeeld. Hij heeft de erhu (een strijkinstrument) ingeruild voor een viool, waar hij zijn hele verdere leven op heeft gespeeld: strijktrio’s en –kwartetten hebben veelvuldig bij ons thuis geoefend. Meneer Ghyllis, de vioolleraar was een begrip in de familie.

Pa Hong vertelde over de Chinese dwarsfluit dat je met je vingers niet alle gaten kon dichtmaken en dat een gat werd bedekt met een blaadje, zodat het toch niet helemaal dicht zat. Het fijne weet ik duidelijk niet meer. Hij vertaalde de Chinese fluit naar de westerse wereld waar hij in terecht was gekomen en koos voor mij, de vierde dochter, de dwarsfluit, omdat je daarvoor echt van die ‘mooie dunne vingers’ moest hebben.Toen ik ging studeren heb ik die fluit – ik was immers de fluitiste uit de familie- meegekregen van pa Hong.

Contact opgenomen met museum Volkenkunde in Leiden met de vraag of zij interesse hebben in het instrument. Zo blijft nog wat cultuur geconcentreerd behouden. Past ook mooi bij de collectie die zij beheren van het CIHC, maar ik heb het idee dat de fluit te gewoon is en er te weinig over bekend is. Jammer.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *